Barbara Hand Clow
Barbara Hand Clow schrijft zelf in Oog van de Centaur:
‘Voor mijn zesde levensjaar had ik sterke en steeds terugkerende herinneringen aan andere tijden en plaatsen. Ik begrijp nu dat deze herinneringen uit eerdere levens stamden. Het resultaat van deze krachtige gevoelens als kind was echter dat ik grote moeite had om met de werkelijkheid om te gaan. Toch is het huidige leven het enige dat er werkelijk toe doet. Ik wist vrij zeker dat, wat er ook aan de hand was, het niet aan mijn ouders lag, dat het te maken had met iets diep in mijzelf. Maar de hardnekkige stemmetjes van mijn geheugen zorgden ervoor dat ik meer op die stemmen was afgestemd dan op de echte mensen om mij heen. Ik had veelvuldig déjà-vu’s, het gevoel alsof ik al eens eerder op een bepaalde plaats was geweest, maar dat is niet waar het hier om gaat. Het was de kracht en de drang van de innerlijke stemmen die me ertoe aanzette om iets te onder-nemen. Toen ik de veertig naderde, werd ik bang dat deze stemmen me zouden verbrijzelen. Ik vreesde psychologische chaos. Dus nam ik het besluit om de stemmen te leren kennen en ze te vragen me te vertellen wat ik klaarblijkelijk moest horen.
Het doen van de regressies was niet altijd prettig en het was nooit gemakkelijk. Het was geen bevrediging van loze nieuwsgierigheid. Mijn ego werd niet opgekrikt toen ik een paar le-vens tegenkwam die als ‘beroemd’ getypeerd kunnen worden. De ontmoeting met die personages heeft eerder opgeleverd dat ik enkele zeer kritische vragen ben gaan stellen over mijn eigen weg in dit leven. ··· 2